फरक पाना| Zircon Creations

रिसको शब्द धेरै मानिस आफ्नै सोचको ऐनामा अडिन्छन्, आफ्नै अनुभूतिको तराजुमा अरूलाई जोख्छन्। जब संसार आफ्नै जस्तो देखिँदैन, रिसको आगो चर्किन्छ र शब्दहरू बन्छन् बिना धारको तर बारुदले भरिएका। रिसाएको क्षणमा जिब्रोले जे पनि भन्छ, सही–गलत छुट्याउने समय हुँदैन। त्यो क्षण बित्छ, रिस हराउँछ, बोल्ने मान्छेले बिर्सन्छ तर सुन्ने मन? त्यो चुपचाप घाइते हुन्छ। नबोली सहन्छ, तर कहिल्यै बिर्सँदैन। शब्दहरू त हावा होइनन्, तिनले आत्मामा चोट दिन्छन्। होच्याइएका साना बालमनहरू बिस्तारै मौन बन्छन्, आत्मविश्वासको फुल अँध्यारोमा ओइलिन्छ। हाम्रो समाजको यो सानो गल्ती भोलिको ठूलो कमजोरी बन्छ। सम्झौँ! सबैको समय एउटै हुँदैन, आज कमजोर देखिएको हात भोलि बलियो स्तम्भ बन्न सक्छ। आज चुप लागेको बालक भोलि उज्यालो भविष्यको स्वर हुन सक्छ। त्यसैले, घमण्डले होइन, करुणाले बोलौँ। रिसले होइन, मायाले सम्झाऔँ। किनकि शब्दले भत्काउन पनि सक्छ, र शब्दले नै संसार बनाउन पनि सक्छ। - सुदर्शन 

नदी उचाइबाट झर्छ! यो पतन होइन, आफ्नो स्वभावतर्फको यात्रा हो। चुचुरोले उसलाई थाम्दैन, घाटीले उसलाई थकाउँदैन। ढुङ्गाहरू उसको विरुद्ध उभिएका जस्तो देखिन्छन्, तर अन्ततः उही ढुङ्गाहरूलाई साक्षी बनाएर ऊ आफ्नो मार्ग कोर्छ। नदीलाई थाहा छ सीमा भनेको अन्त्य होइन, रूपान्तरणको अर्को नाम हो। कहिले ऊ साँघुरो गल्छी बन्छ, कहिले फराकिलो मैदान। कहिले शान्त सतह, कहिले गर्जन। तर यी सबै अवस्थाभन्दा माथि ऊ बहाव हो! अविच्छिन्न, अविराम। मानिसको जीवन पनि यस्तै कुनै अदृश्य ढलानमा उभिएको छ। हामी प्रश्नहरूको भीरमा आफ्नै प्रतिध्वनि सुन्दै बस्छौँ के हाम्रो लक्ष्य ढुङ्गामा कोरिएको छ? कि पानीझैँ हामीले आफैं आकार दिनु पर्ने? समाजले रेखा कोर्छ, परिस्थितिले सिमाना तोक्छ, समयले परीक्षा लिन्छ। तर भित्री स्वरले सोधिरहन्छ! “के तिमी बग्न तयार छौ?” किनकि रोकावट शत्रु मात्र होइन त्यो त दर्पण हो! जसमा हामी आफ्नो धैर्य, आफ्नो दिशा, आफ्नो दृढता देख्छौँ। नदीले समुद्र भेट्नु उसको विजय होइन, उसको निरन्तरता हो। र सायद मानिसको अर्थ पनि गन्तव्यमा होइन आफ्नो बहावप्रति इमानदार रहनुमा छ। जब हामी डरभन्दा गहिरो, सन्देहभन्दा फराकिलो, अवरोधभन...