प्रधानमन्त्रीज्यू, देश तपाईंको आवाज खोजिरहेको छ, तर तपाईंको मौनता आज एउटा प्रश्न बनेको छ। देशका आँखामा आँसु हुँदा सत्ताको झ्याल बन्द रहनु, जनताको मनमा डर हुँदा नेतृत्व टाढा देखिनु, के यही हो नयाँ राजनीतिक संस्कार? शब्द लेखिनु ठूलो कुरा होइन, सही समयमा सही ठाउँमा उभिनु ठूलो कुरा हो। किनकि प्रधानमन्त्री कुर्सीमा बस्ने व्यक्ति मात्र होइन, अँध्यारोमा देशलाई बाटो देखाउने आवाज हो। आज तपाईंको मौनता पनि एउटा निर्णय हो। इतिहासले प्रश्न गर्नेछ, त्यो बेला प्रधानमन्त्री कहाँ थिए?
बिहान आँखा खुलेदेखि नै हाम्रो दिन हेरेर सुरु हुन्छ। मोबाइलमा समय हेर्यौँ, समाचार पढ्यौँ, सामाजिक सञ्जाल खोल्यौँ। काममा पुगेपछि कम्प्युटर हेर्यौँ। फुर्सद भयो फेरि मोबाइल हेर्यौँ। राति सुत्नुअघि पनि मोबाइल नै अन्तिम साथी बन्छ। आँखाले दिनभरि धेरै कुरा देखिरहेका छन्। तर देखेको कुरा बुझ्ने र त्यसबाट आफ्नो विचार बनाउने काम त मस्तिष्कले गर्छ। त्यसैले आजको प्रश्न आँखाको थकानको मात्र होइन, हाम्रो मस्तिष्कले कति समय स्वतन्त्र रूपमा सोच्न पाइरहेको छ भन्ने पनि हो। हामीसँग सूचना पहिलेभन्दा धेरै छ, तर आफ्नै विचारका लागि समय भने कम हुँदै गएको त छैन? सूचनाको यो बाढीले हाम्रो सोच्ने शैली पनि बदलिरहेको छ। एउटा कुरा पढ्न नपाउँदै अर्को सूचना आउँछ। एउटा भिडियो सकिन नपाउँदै अर्को सुरु हुन्छ। हामी एउटा विषयमा गहिरिनुभन्दा अर्को विषयमा छिटो पुग्न अभ्यस्त हुँदै गएका छौँ। कहिलेकाहीँ केही समय चुपचाप बस्दा पनि मोबाइल निकालिहाल्छौँ। तर मस्तिष्कलाई पनि केही खाली समय चाहिन्छ। त्यही समयमा मानिसले देखेका र सुनेका कुरालाई सम्झन्छ, जोड्छ र आफ्नै निष्कर्ष निकाल्छ। सायद आज हामीलाई सूचनाको अभावभन्दा पनि सूचनाबीच सोच्ने ...