समय, भ्रम र आशा न लोभ छ, न हतार छ! तैपनि यो संसार अदृश्य दौडमा थाक्दै दौडिरहेछ। पृथ्वी शान्त छ, आफ्नै धुरीमा घुमिरहेकी, मानौँ उसलाई हाम्रो बेचैनीसँग कुनै सरोकार नै छैन। सूर्य आफ्नै उज्यालोमा निःशब्द जलिरहेछ, दिनहरू जन्माइरहेछ, र फेरि साँझको हातमा बुझाइरहेछ। समय, नदी जस्तो होइन, समुन्द्र जस्तो पनि होइन। यो त एउटा अनन्त यात्रा हो जहाँ सबै यात्रुहरू बदलिन्छन्, तर बाटो कहिल्यै सकिँदैन। सबै कुरा सकिन्छ! शहरहरू, सभ्यताहरू, नाम र इतिहास पनि। तर नसकिने त सायद समय मात्र हो। र सबै कुरा टुटेपछि पनि मानिसको मुटुभित्र अझै बाँकी रहने एउटा सानो स्पन्दन हुन्छ! त्यो हो आशा। हामी भने यो विशाल ब्रह्माण्डको बीचमा साना सपना बोकेर हिँडिरहेका यात्री मात्र हौँ। कहिले सत्यलाई आफ्नै चाहनाले ढाक्छौँ, कहिले भ्रमलाई सत्य ठानेर पूजा गर्छौँ। यसरी हामी आफैँ भुलिरहेका छौँ, र एकअर्कालाई पनि भ्रमकै कथा सुनाएर भुलाइरहेका छौँ। तर समयको निःशब्द साक्षीभित्र एउटा कुरा स्पष्ट छ! भ्रमहरू बद्लिन्छन्, मानिसहरू हराउँछन्, तर मानिसको हृदयमा सधैँ बाँचिरहने एउटा सानो उज्यालो हुन्छ, आशा। - सुदर्शन
खुसीको कुरा खुसी हाम्रो प्राकृतिक अवस्था हो। दुःखी हुन कारण चाहिन्छ, खुसी हुन चाहिँ कारण नै चाहिँदैन। भोक लाग्नु सामान्य कुरा हो, त्यो शरीरले दिएको संकेत हो। तर खान नपाउनु पीडा हो। प्यास लाग्नु स्वाभाविक हो, तर पानी नपाउनु दुःख हो। भोक लागेको बेला हामीलाई स्वाद चाहिँदैन, केवल खाना चाहिन्छ। तिर्खा लागेको बेला हामीलाई रसिलो पेय होइन, केवल पानी चाहिन्छ। तर जब हामी हरेक कुरामा स्वाद खोज्न थाल्छौँ, त्यहीँबाट दुःख सुरु हुन्छ। स्वादले दिने आनन्द क्षणिक हुन्छ। त्यो केही बेर रहन्छ, र फेरि हराउँछ। तर हाम्रो मनले त्यही आनन्द फेरि–फेरि खोजिरहन्छ। त्यो बिस्तारै नशा बन्छ। त्यसपछि हामी भोकको सच्चा अर्थ बिर्सन्छौँ, प्यासको अर्थ बिर्सन्छौँ, र जीवनको सरलता बिर्सन्छौँ। एक बच्चाजस्तै बाँच्न सिकौँ। बच्चालाई खुसी हुन कारण चाहिँदैन। उ सानो कुरामै हाँस्छ, सानो कुरामै रमाउँछ। हामी भने भन्छौँ, “यो भएपछि खुसी हुन्छु।” “त्यो पाएपछि रमाउँछु।” यस्तै भन्दै–भन्दै जीवन बित्छ। सत्य यत्ति हो, अहिले, यही क्षणमै तपाईं खुसी हुन सक्नुहुन्छ। तर यदि कारण खोज्न थाल्नुभयो भने, खुसी सधैँ टाढा जान्छ। खुसी कुनै उपलब्धि होइन, यो त ...