मानव जीवनको सबैभन्दा सुन्दर र अद्भुत पक्ष भनेको यसको अद्वितीयता हो। यो सृष्टिमा जन्मिने हरेक व्यक्ति आफ्नै स्वरूप, सोच, अनुभूति र सम्भावनासहित आउँछ। प्रकृतिले कहिल्यै एउटै ढाँचामा दुईवटा जीव निर्माण गरेको छैन न त अनुहार उस्तै, न त मनको गहिराइ। हरेक मानिस एक छुट्टै कथा हो, एक अद्वितीय सिर्जना। तर विडम्बना के छ भने, यही अद्वितीयता बोकेर जन्मिएका हामीमध्ये धेरैजसो आफ्नो जीवन अरूजस्तै बन्ने प्रयासमै बिताइरहेका हुन्छौं। समाजले बनाएका मापदण्डहरू सफलताको परिभाषा, सुन्दरताको मानक, जीवन जिउने तरिका , यी सबैले व्यक्तिलाई एउटा साँघुरो घेराभित्र सीमित गरिदिन्छ। बाल्यकालदेखि नै हामीलाई सिकाइन्छ, “फलानो जस्तै बन”, “उसले जस्तो गर”, “त्यसरी नै सफल हुन्छ।” यो सिकाइले हामीलाई प्रेरणा दिनुको सट्टा कहिलेकाहीँ हाम्रो मौलिकतालाई दबाउने काम गर्छ। हामी आफ्नो भित्री आवाज सुन्नेभन्दा बाहिरी आवाजलाई बढी महत्व दिन थाल्छौं। आजको डिजिटल युगमा यो समस्या झन् गहिरिएको छ। सामाजिक सञ्जालहरूमा देखिने ‘परफेक्ट’ जीवन, चम्किला तस्बिरहरू, बनावटी सफलताका कथाहरू यी सबैले मानिसलाई आफूलाई अरूसँग तुलना गर्न बाध्य बनाउँछन्। हामी अ...
पहिला मान्छेले गाउँ छोडे, आशा बोकेर शहरतिर दौडिए, सपना ठूलो थियो, तर बाटो कहिल्यै सजिलो थिएन। अहिले बाटो फेरिएको छ, बिकास आफैँ गाउँ पसेको छ तर बाटोमा भेटिने मान्छे हराइसके, घर छन्, तर आँगन रित्तो छ। मान्छे छिटो हिँड्यो, बिकास ढिलो आयो बीचको त्यो समयमै सम्बन्धहरू छुटे, माटोसँगको नाता कमजोर भयो। अब प्रश्न त्यही छ के ती फर्किएलान्? के बिकासले तिनीहरूलाई बोलाउन सक्ला? सायद फर्किन्छन् यदि गाउँले केवल सडक र भवन होइन, मन, अवसर र भविष्य पनि दिन सक्यो भने। किनकि अन्ततः मान्छे केवल बस्न ठाउँ खोज्दैन, उसले खोज्छ आफ्नोपन, सम्भावना, र सम्मान। - सुदर्शन 11/04/2026