फरक पाना| Zircon Creations

Posts

बीच बाटोको मान्छे

बीच बाटोको मान्छे देशमै हुँदा देशै नराम्रो लाग्छ, सपना सबै उडेर विदेशका आकाशमा टाँसिन्छन्। “यहाँ केही छैन” भन्ने आवाज ठूलो हुन्छ, र एकदिन उही आवाज पासपोर्ट बोकेर उड्छ। तर… जब उ उडिसक्छ अर्को कथा सुरु हुन्छ। विदेशको चम्किलो बत्तीमुनि उसको छायाँ भने देशकै आँगनमा अड्किरहन्छ। “घर कहिले फर्किने?” भन्ने प्रश्न उसले अरूलाई हैन, आफ्नै मनलाई सोधिरहन्छ। देशमा हुँदा बिदेश जाने हतार, बिदेश पुगेपछि देश फर्किने व्याकुलता। बीचमा उभिएको छ एक मान्छे, जसले दुवै ठाउँमा आफूलाई हराइरहेको छ। यो होपोक्रेसी होइन भने अर्को के हो? जहाँ सपना पनि दोधारमा छन्, र आत्मा पनि। -ss

बेकार छन् ती यादहरू

बेकार छन् ती यादहरू बेकार छन् ती यादहरू, जसले रातको सन्नाटामा पुराना घाउहरू फेरि खोस्रन्छन्। तर कारक पनि तिनै हुन्, जसले सिकाउँछन्! पीडाको भित्री भाषा, र मौनताले बोल्ने सत्य। बुझ्नलाई बाटाहरू कहिल्यै सिधा हुँदैनन्। कतै काँडै काँडाले भरिएका, कतै कुहिरोले ढाकिएका। तर खोज्नलाई पखेटाहरू मानिसको मनमै उम्रन्छन्, आशाका, विद्रोहका, र फेरि उठ्ने साहसका। मान्छेको त के कुरा, यहाँ त मनकै सिकार गर्न तडपिरहेका छन् ब्याधाहरू, लोभका, भयका, अभाव र भ्रमका। ती अदृश्य शिकारीहरू कहिले सपनामा पस्छन्, कहिले सम्बन्धमै जाल थाप्छन्। तर एउटा सत्य अझै बाँकी छ। मन यदि अझै जिउँदो छ भने पखेटा फेरि पलाउँछन्। कुहिरो चिरेर बाटाहरू फेरि देखिन्छन्। किनकि बेकार लाग्ने ती यादहरू नै कहिलेकाहीँ जीवनको गहिरो पाठ बनेर हामीलाई आफ्नै आकाश खोज्न सिकाउँछन्।

नयाँ आउने सरकारका लागि केही सुझाव

नेपाल अहिले एउटा संक्रमणकालीन मोडमा उभिएको देश हो। विगत केही वर्षका राजनीतिक परिवर्तन, आर्थिक चुनौती र सामाजिक असन्तुष्टिका बीच देशको यात्रा अगाडि बढिरहेको छ। धेरै नागरिकको अनुभव एउटै छ, देश अभाव र दबाबबीच चलिरहेको छ। बजारमा महँगी बढेको छ, रोजगारीको अवसर सीमित छन्, र युवा पुस्ता आफ्नो भविष्य खोज्दै विदेशतिर जाने क्रम अझै रोकिएको छैन। यस्तो परिस्थितिमा बन्ने नयाँ सरकारप्रति जनताको अपेक्षा स्वाभाविक रूपमा ठूलो छ। आज नेपालका धेरै परिवारको दैनिक जीवन आर्थिक अभावसँग जोडिएको छ। बजारमा खाद्यान्न, इन्धन र अन्य आवश्यक वस्तुको मूल्य निरन्तर बढिरहेको छ, तर आम्दानी त्यही अनुपातमा बढेको छैन। गाउँघरमा खेतीयोग्य जमिन अझै प्रशस्त छ, तर काम गर्ने युवाहरू विदेश गएका कारण धेरै खेतबारी बाँझै छन्। शहरमा उच्च शिक्षित युवाहरू पनि उपयुक्त रोजगारी नपाएर निराश देखिन्छन्। परिणामस्वरूप, लाखौँ नेपालीहरूको सपना आज पनि पासपोर्ट र विमान टिकटसँग जोडिएको छ। यसका साथै, राजनीतिक अस्थिरता र भ्रष्टाचारप्रतिको अविश्वासले जनताको मनोबललाई कमजोर बनाएको छ। बारम्बार सरकार परिवर्तन हुने, ठूला आश्वासन दिने तर कार्यान्व...

उज्यालो भित्रको मान्छे

हरेक मान्छे कुनै न कुनै रूपमा प्रतिभाशाली र सुन्दर हुन्छ। प्रकृतिले कसैलाई पनि पूर्ण रूपमा खाली बनाएको हुँदैन। कसैको प्रतिभा अध्ययनमा देखिन्छ, कसैको सिर्जनशीलतामा, कसैको परिश्रममा, त कसैको नेतृत्व क्षमतामा। त्यस्तै सुन्दरता पनि केवल अनुहार वा बाहिरी रूपमै सीमित हुँदैन। वास्तविक सुन्दरता मानिसको विचार, व्यवहार, बोली, नम्रता र चरित्रमा झल्किन्छ। त्यसैले हरेक व्यक्तिको भित्र कुनै न कुनै प्रकारको विशेषता र उज्यालो लुकेको हुन्छ, जसले उसलाई अरूभन्दा फरक र मूल्यवान बनाउँछ। तर व्यवहारमा हेर्दा समाजमा एउटा रोचक तर दुःखद प्रवृत्ति देखिन्छ। धेरै मानिसहरू आफ्नै प्रतिभा विकास गर्ने वा आफ्नो सुन्दरता जोगाउने प्रयासभन्दा अरूको कमजोरी खोज्नमै बढी समय खर्च गर्छन्। उनीहरू अरूको गल्ती, कमी वा असफलताको चर्चा गर्न रुचाउँछन्। यसरी अरूको दोष खोज्दा केही क्षणका लागि आफूलाई ठूलो वा राम्रो भएको अनुभव हुन सक्छ, तर वास्तवमा यसले व्यक्तिको आफ्नै विकासलाई रोकिदिन्छ। उदाहरणका लागि, कुनै विद्यालयमा दुई जना विद्यार्थी छन् भनेर सोचौँ। एक जना विद्यार्थी आफ्नो पढाइ सुधार्न, नयाँ कुरा सिक्न र मेहनत गर्न ध्यान दिन्छ। अर्को...

समय, भ्रम र आशा

समय, भ्रम र आशा न लोभ छ, न हतार छ! तैपनि यो संसार अदृश्य दौडमा निरन्तर दौडिरहेको छ। पृथ्वी शान्त छ, आफ्नै धुरीमा घुमिरहेकी, मानौँ उसलाई हाम्रो बेचैनीसँग कुनै सरोकार नै छैन। सूर्य आफ्नै उज्यालोमा निःशब्द जलिरहेछ, दिनहरू जन्माइरहेछ, र फेरि साँझको हातमा बुझाइरहेछ। समय, नदी जस्तो होइन, समुन्द्र जस्तो पनि होइन। यो त एउटा अनन्त यात्रा हो जहाँ सबै यात्रुहरू बदलिन्छन्, तर बाटो कहिल्यै सकिँदैन। सबै कुरा सकिन्छ! शहरहरू, सभ्यताहरू, नाम र इतिहास पनि। तर नसकिने त सायद समय मात्र हो। र सबै कुरा टुटेपछि पनि मानिसको मुटुभित्र अझै बाँकी रहने एउटा सानो स्पन्दन हुन्छ! त्यो हो आशा। हामी भने यो विशाल ब्रह्माण्डको बीचमा साना सपना बोकेर हिँडिरहेका यात्री मात्र हौँ। कहिले सत्यलाई आफ्नै चाहनाले ढाक्छौँ, कहिले भ्रमलाई सत्य ठानेर पूजा गर्छौँ। यसरी हामी आफैँ भुलिरहेका छौँ, र एकअर्कालाई पनि भ्रमकै कथा सुनाएर भुलाइरहेका छौँ। तर समयको निःशब्द साक्षीभित्र एउटा कुरा स्पष्ट छ! भ्रमहरू बद्लिन्छन्, मानिसहरू हराउँछन्, तर मानिसको हृदयमा सधैँ बाँचिरहने एउटा सानो उज्यालो हुन्छ, आशा। - सुदर्शन

खुसीको कुरा

खुसीको कुरा खुसी हाम्रो प्राकृतिक अवस्था हो। दुःखी हुन कारण चाहिन्छ, खुसी हुन चाहिँ कारण नै चाहिँदैन। भोक लाग्नु सामान्य कुरा हो, त्यो शरीरले दिएको संकेत हो। तर खान नपाउनु पीडा हो। प्यास लाग्नु स्वाभाविक हो, तर पानी नपाउनु दुःख हो। भोक लागेको बेला हामीलाई स्वाद चाहिँदैन, केवल खाना चाहिन्छ। तिर्खा लागेको बेला हामीलाई रसिलो पेय होइन, केवल पानी चाहिन्छ। तर जब हामी हरेक कुरामा स्वाद खोज्न थाल्छौँ, त्यहीँबाट दुःख सुरु हुन्छ। स्वादले दिने आनन्द क्षणिक हुन्छ। त्यो केही बेर रहन्छ, र फेरि हराउँछ। तर हाम्रो मनले त्यही आनन्द फेरि–फेरि खोजिरहन्छ। त्यो बिस्तारै नशा बन्छ। त्यसपछि हामी भोकको सच्चा अर्थ बिर्सन्छौँ, प्यासको अर्थ बिर्सन्छौँ, र जीवनको सरलता बिर्सन्छौँ। एक बच्चाजस्तै बाँच्न सिकौँ। बच्चालाई खुसी हुन कारण चाहिँदैन। उ सानो कुरामै हाँस्छ, सानो कुरामै रमाउँछ। हामी भने भन्छौँ, “यो भएपछि खुसी हुन्छु।” “त्यो पाएपछि रमाउँछु।” यस्तै भन्दै–भन्दै जीवन बित्छ। सत्य यत्ति हो, अहिले, यही क्षणमै तपाईं खुसी हुन सक्नुहुन्छ। तर यदि कारण खोज्न थाल्नुभयो भने, खुसी सधैँ टाढा जान्छ। खुसी कुनै उपलब्धि होइन, यो त ...