सायद सबै मान्छे उस्तै हुन्छन्। उही सुख–दुःख, उही मिलन–बिछोड, उही अघि–पछि, उही पाउनु–गुमाउनु... हेर्दाहेर्दै, भोग्दाभोग्दै, समयसँगै आफूलाई नै कतै बिर्सिन्छन्। अनि यही भीडमा, जहाँ सबैजना केही न केही खोजिरहेका हुन्छन्, मान्छे फेरि आफैँलाई नै खोजिरहेकै हुन्छ। सायद जीवन भनेकै यही हो, आफूलाई हराउँदै जानु र फेरि आफूलाई नै खोजिरहनु। -सुदर्शन
सय वर्षको विपद् इतिहासले दिएको प्रश्न : नेपालले प्रकृतिसँग हारिरहेको हो कि आफ्नै कमजोरीसँग? भूकम्पदेखि बाढी, पहिरोदेखि हिमाली प्राकृतिक विपद्सम्म : अब राहत होइन, जोखिम घटाउने विकास चाहिन्छ! नेपालमा ठूलो विपद् आएपछि केही दिनसम्म एउटै प्रश्न बारम्बार सुनिन्छ ! " यस्तो विपद् फेरि कहिले आउला ?" तर सय वर्षको इतिहास हेर्ने हो भने यो प्रश्न उल्टिनुपर्ने देखिन्छ। सोध्नुपर्ने प्रश्न " विपद् कहिले आउला ?" होइन , बरु " अर्को विपद् आउँदा हामी कति तयार छौँ ?" भन्ने हो। भूकम्प , बाढी , पहिरो , हिमपहिरो , हिमताल विस्फोट वा अत्यधिक वर्षा नेपालका लागि नयाँ घटना होइनन्। हिमालय बनेदेखि नै भूगर्भीय हलचल जारी छ। मनसुन हरेक वर्ष आउँछ। पहाडका कमजोर ढलान हरेक वर्ष पानीले भिज्छन्। हिमालका बरफ र चट्टान निरन्तर परिवर्तन भइरहेका छन्। प्रकृति आफ्नै नियमअनुसार चलिरहेको छ। समस्या के हो भने प्रकृतिको जोखिम र मानवीय गतिविधिबीचको दूरी घट्दै गएको छ। जहाँ पहिरो जान सक्छ , त्यहाँ अहिले सडक ...