माथिबाट हेर्दा नेपाल एकचोटि माथिबाट हेरौँ न नेपाललाई हिमाल, पहाड, तराई तीन तहको एकै सपना जस्तो देखिन्छ। सगरमाथा चुपचाप उभिएको छ, कोशी नदी बगिरहेकी छ, कसैले कसैलाई “मेरो” भनेको छैन। तर तल झर्दा सिमाना देखिन्छ, पार्टी देखिन्छ, झण्डा देखिन्छ, र झण्डाभन्दा ठूलो अहंकार देखिन्छ। नेपाल अहिले बाटो खोजिरहेको देश हो। युवाहरू विमानस्थलमा लाइनमा छन्, आमा–बाबु आँखा पुछ्दै छन्, गाउँका घरमा ताल्चा छन्, खेतबारी घाममै सुकिरहेका छन्। काठमाडौँको सडकमा भाषण धेरै छ, तर गाउँमा मल र बीउको अभाव छ। नेता मञ्चमा ठूला कुरा गर्छन्, जनता चियापसलमा देश बचाउँछन्। तर देश! देश त अझै पनि धैर्यले बाँचिरहेको छ। हामीले धेरै क्रान्ति देख्यौँ, व्यवस्था फेरियो, नक्सा फेरिए, नाम फेरिए तर मन फेरिएन। भ्रष्टाचार हाम्रो घाउ हो, बेरोजगारी हाम्रो चिन्ता, र आशा हाम्रो अन्तिम सम्पत्ति। तैपनि, यो देश निराश मात्र छैन। विदेशबाट फर्किने सपनाहरू छन्, स्टार्टअप सुरु गर्ने आँट छन्, गाउँ फर्केर खेती गर्ने केही पागलहरू छन्। र ती पागलहरू नै भविष्य हुन्। हामीले प्रकृतिबाट धेरै पायौँ। हिमालको उचाइ, नदीको सहनशीलता, पहाडको धैर्य। तर हामीले प्रकृतिज...
रिसको शब्द धेरै मानिस आफ्नै सोचको ऐनामा अडिन्छन्, आफ्नै अनुभूतिको तराजुमा अरूलाई जोख्छन्। जब संसार आफ्नै जस्तो देखिँदैन, रिसको आगो चर्किन्छ र शब्दहरू बन्छन् बिना धारको तर बारुदले भरिएका। रिसाएको क्षणमा जिब्रोले जे पनि भन्छ, सही–गलत छुट्याउने समय हुँदैन। त्यो क्षण बित्छ, रिस हराउँछ, बोल्ने मान्छेले बिर्सन्छ तर सुन्ने मन? त्यो चुपचाप घाइते हुन्छ। नबोली सहन्छ, तर कहिल्यै बिर्सँदैन। शब्दहरू त हावा होइनन्, तिनले आत्मामा चोट दिन्छन्। होच्याइएका साना बालमनहरू बिस्तारै मौन बन्छन्, आत्मविश्वासको फुल अँध्यारोमा ओइलिन्छ। हाम्रो समाजको यो सानो गल्ती भोलिको ठूलो कमजोरी बन्छ। सम्झौँ! सबैको समय एउटै हुँदैन, आज कमजोर देखिएको हात भोलि बलियो स्तम्भ बन्न सक्छ। आज चुप लागेको बालक भोलि उज्यालो भविष्यको स्वर हुन सक्छ। त्यसैले, घमण्डले होइन, करुणाले बोलौँ। रिसले होइन, मायाले सम्झाऔँ। किनकि शब्दले भत्काउन पनि सक्छ, र शब्दले नै संसार बनाउन पनि सक्छ। - सुदर्शन