हामी शून्यमा शून्य सरि हराउँदै जानेछौँ! तर त्यो हराउनु कुनै एकैचोटिको घटना होइन, यो त दिनदिनै बिस्तारै हुँदै जाने प्रक्रिया हो, जसरी घामले छायाँ छोट्याउँछ, जसरी पानीले ढुंगा घिसार्दै लैजान्छ। बिहान उठ्दा हामी उही हुँदैनौँ जो हिजो सुत्दा थियौँ, केही सपना छुटेका हुन्छन्, केही आशा भाँचिएका, र केही नयाँ डरहरू थपिएका। हामी बाँचिरहेका हुन्छौँ, तर बिस्तारै घटिरहेका पनि हुन्छौँ। सहरका भीडहरूमा हिड्दा, हजारौँ अनुहारबीच आफ्नो अनुहार छुट्ट्याउन गाह्रो हुन्छ। सबैलाई केही न केही बन्ने हतार छ, तर कसैलाई आफू को हो भन्ने फुर्सद छैन। यहाँ मानिसहरू जिन्दगी बाँचिरहेका छैनन्, उनीहरू जिन्दगी धानिरहेका छन्। हामीले बनाएका सम्बन्धहरू पनि कति अस्थायी हुन्छन् कसैसँग वर्षौँको साथ, अनि एकदिन एक सानो गलतफहमीले सबै चुपचाप टुट्छ। न आवाज हुन्छ, न कुनै अन्तिम शब्द, बस सम्झनाहरूको एउटा थाक बाँकी रहन्छ। घरहरू ठूला हुँदै जान्छन्, तर मनहरू साँघुरा। मोबाइलमा हजारौँ नम्बर हुन्छन्, तर आपत पर्दा फोन गर्ने एक जना पनि हुँदैन। हामी जोडिएका छौँ नेटवर्कमा, तर टाढिँदै गएका छौँ भावनामा। बाबुआमाका सपना बोकेर हामी आफ्नै सपना हराउँछौँ,...
मानव जीवनको सबैभन्दा सुन्दर र अद्भुत पक्ष भनेको यसको अद्वितीयता हो। यो सृष्टिमा जन्मिने हरेक व्यक्ति आफ्नै स्वरूप, सोच, अनुभूति र सम्भावनासहित आउँछ। प्रकृतिले कहिल्यै एउटै ढाँचामा दुईवटा जीव निर्माण गरेको छैन न त अनुहार उस्तै, न त मनको गहिराइ। हरेक मानिस एक छुट्टै कथा हो, एक अद्वितीय सिर्जना। तर विडम्बना के छ भने, यही अद्वितीयता बोकेर जन्मिएका हामीमध्ये धेरैजसो आफ्नो जीवन अरूजस्तै बन्ने प्रयासमै बिताइरहेका हुन्छौं। समाजले बनाएका मापदण्डहरू सफलताको परिभाषा, सुन्दरताको मानक, जीवन जिउने तरिका , यी सबैले व्यक्तिलाई एउटा साँघुरो घेराभित्र सीमित गरिदिन्छ। बाल्यकालदेखि नै हामीलाई सिकाइन्छ, “फलानो जस्तै बन”, “उसले जस्तो गर”, “त्यसरी नै सफल हुन्छ।” यो सिकाइले हामीलाई प्रेरणा दिनुको सट्टा कहिलेकाहीँ हाम्रो मौलिकतालाई दबाउने काम गर्छ। हामी आफ्नो भित्री आवाज सुन्नेभन्दा बाहिरी आवाजलाई बढी महत्व दिन थाल्छौं। आजको डिजिटल युगमा यो समस्या झन् गहिरिएको छ। सामाजिक सञ्जालहरूमा देखिने ‘परफेक्ट’ जीवन, चम्किला तस्बिरहरू, बनावटी सफलताका कथाहरू यी सबैले मानिसलाई आफूलाई अरूसँग तुलना गर्न बाध्य बनाउँछन्। हामी अ...