नदी उचाइबाट झर्छ!
यो पतन होइन,
आफ्नो स्वभावतर्फको यात्रा हो।
चुचुरोले उसलाई थाम्दैन,
घाटीले उसलाई थकाउँदैन।
ढुङ्गाहरू
उसको विरुद्ध उभिएका जस्तो देखिन्छन्,
तर अन्ततः
उही ढुङ्गाहरूलाई साक्षी बनाएर
ऊ आफ्नो मार्ग कोर्छ।
नदीलाई थाहा छ
सीमा भनेको
अन्त्य होइन,
रूपान्तरणको अर्को नाम हो।
कहिले ऊ साँघुरो गल्छी बन्छ,
कहिले फराकिलो मैदान।
कहिले शान्त सतह,
कहिले गर्जन।
तर यी सबै अवस्थाभन्दा माथि
ऊ बहाव हो!
अविच्छिन्न, अविराम।
मानिसको जीवन पनि
यस्तै कुनै अदृश्य ढलानमा उभिएको छ।
हामी प्रश्नहरूको भीरमा
आफ्नै प्रतिध्वनि सुन्दै बस्छौँ
के हाम्रो लक्ष्य
ढुङ्गामा कोरिएको छ?
कि पानीझैँ
हामीले आफैं आकार दिनु पर्ने?
समाजले रेखा कोर्छ,
परिस्थितिले सिमाना तोक्छ,
समयले परीक्षा लिन्छ।
तर भित्री स्वरले सोधिरहन्छ!
“के तिमी बग्न तयार छौ?”
किनकि रोकावट
शत्रु मात्र होइन
त्यो त दर्पण हो!
जसमा हामी
आफ्नो धैर्य,
आफ्नो दिशा,
आफ्नो दृढता देख्छौँ।
नदीले समुद्र भेट्नु
उसको विजय होइन,
उसको निरन्तरता हो।
र सायद
मानिसको अर्थ पनि
गन्तव्यमा होइन
आफ्नो बहावप्रति इमानदार रहनुमा छ।
जब हामी
डरभन्दा गहिरो,
सन्देहभन्दा फराकिलो,
अवरोधभन्दा बलियो बन्छौँ
त्यसै क्षण
हामी नदी बन्छौँ।
- सुदर्शन
Comments
Post a Comment