फरक पाना| Zircon Creations

ए युवा, तिमी ट्रेन्ड होइनौ, तिमी त भविष्य हौ। तर आज भाइरलले तिमीलाई हाँकिरहेको छ, विचारले होइन। औँला छिटो छ, बिबेक ढिलो भएको छ। एक मिनेटको भिडियोले तिम्रो धारणा बनाइदिन्छ, तर एक घण्टाको इतिहास तिमी पढ्न चाहँदैनौ। ह्यासट्यागमा देश खोज्छौ, कमेंटमा क्रान्ति गर्छौ, तर सडक, विद्यालय, र संविधानको अर्थ स्क्रोलमै हराउँछ। जो धेरै करायो उही सही ठानिन्छ, जो शान्त भएर सोच्यो उ त ‘बोर’ कहलिन्छ। यही हो त युवाको पहिचान? हेर! इतिहासले सधैं सोध्ने युवालाई सम्झिन्छ, भीड को पछि लागेकालाई होइन। भीड त हिजो पनि थियो, आज पनि छ। तर परिवर्तन सधैं केही देश र जनताको लागि सोच्नेले मात्रै ल्याए। नेगेटिभ सोच कूल देखिन सक्छ, घृणा सेयर गर्दा लाइक बढ्न सक्छ, तर देश लाइकले बाँच्दैन युवा, विचारले बाँच्दछ। त्यसैले, एक पल रोक, सोच यो म बोल्दैछु कि मलाई बोलाइँदै छ? सेयर गर्नु अघि आफ्नो विवेकलाई सोध, किनकि इतिहास तिमीलाई फेरि एउटा भिडको रूपमा होइन, एक जिम्मेवार युवाको रूपमा सम्झिन चाहन्छ। - सुदर्शन 31/12/2025

सुनौला रहर बोकेर हिँड्ने मान्छेको जिन्दगी, कहिलेकाहीँ थाक्छ, तर हार मान्न जन्मिएको होइन। हिजो जस्तो चम्किलो नदेखिए पनि आज, घाम अस्ताएको होइन उदाउन समय लिएको मात्र हो। आफैँलाई खोज्दै टाढा पुगेका छौँ भने, त्यो भागाइ होइन हिम्मतको प्रमाण हो। प्रश्न गर्न थालेका छौँ भने जीवनलाई, त्यहीँबाट त चेतनाको सुरुवात हुन्छ। भीडभित्र हराएको जस्तो लागे पनि, हामीसँग अझै आफ्नै स्वर बाँकी छ। सुन्ने फुर्सद पाएका छैनौँ सायद, तर मौनमा त्यो स्वर अझै बोलिरहेकै छ। समयसँग दौडिरहँदा ढल्किएका छौँ भने, त्यो कमजोरी होइन मेहनतको चिन्ह हो। ढाड झुकेको छ भने पनि भाँचिएको छैन, र उठ्ने मान्छे कहिल्यै सकिएको हुँदैन। अरूले बनाइदिएको सफलताको नक्सामा, आफ्नो नाम नदेखिए पनि डराउनुपर्दैन। आफ्नै बाटो बनाउने साहस राख्नेहरू, ढिलो पुग्छन् होला तर सही ठाउँमा पुग्छन्। हिजोका सपना आज भारी लागे पनि, त्यही त शक्ति बनेर हामीलाई धकेल्दै छन्। थकान आयो भन्दै रोकिनु पर्दैन, थकानपछि पनि अघि बढ्नु नै साहस हो। घर अझै प्रतीक्षा हो, न्यानो भरोसा हो, जहाँ फर्कन सकिन्छ, चाहे जति टाढा गइयोस्। सम्बन्धहरू टाढा भए पनि मन टाढा नबनाऔँ, साँचो अपनत्व अझै हाम...

अनुवाद नहुने अपनत्व विदेशी भूमिमा, उही बिहान उही साँझ। तर समय यहाँ मेरो भाषामा बोल्दैन। हासो ओढेर म फेरि अनुहार बनाउँछु, सुक्खा आँखाले। आजको अनुहार यहाँका सडकले चिन्छन्, तर मेरो गाउँले आकाशले पहिचान गर्दैन। भीड यहाँ पनि छ, तर कसैले नाम लिएर बोलाउँदैन। सबै हिँडिरहेका छन्, आ–आफ्नै गन्तव्यतिर, मचाहिँ आफ्नै सम्झनातिर फर्किरहेछु। काठमाडौँ सम्झिन्छु, जाम, चिसो हावा, चियापसलको धुवाँ, र अर्थ नभएका कुरामा लामो बहस। त्यो सहर जति थकाइ दिने थियो, उति नै आफ्नो थियो। यहाँ रात चाँडै पर्छ, तर निद्रा ढिलो आउँछ। भित्तामा झुण्डिएको घडी टिक–टिक गर्छ, र मनले नेपालको समय खोज्छ। सुक्खा आँखाले बनाएको अनुहार आज फेरि काम, जिम्मेवारी र अनिवार्य मुस्कानसँग साटिन्छ। यहाँ बाँच्नु कर्तव्य जस्तो छ, जिउनुचाहिँ सधैँ भोलिका लागि। यस विदेशी भूमिमा सबै कुरा व्यवस्थित छन्, तर मन अलिकति अस्तव्यस्त। किनकि आफ्नोपनको भाषा यहाँ अनुवाद हुँदैन। जसरी बाँच्दा पनि पूरा हुन नसकिने यस प्रवासी क्षणभित्र, म फेरि भोलिका लागि एउटा अनुहार बनाउँछु! आफूलाई नहराउनका लागि। - सुदर्शन सापकोटा  29/12/25

दिक्क लाग्दो सहर दिक्क लाग्दो सहर, उही बिहान, उही साँझ, उही बाटोमा हिँड्दै उही जाममा अड्किएका लस्करै सवारी, धुवाँ र हर्नको आवाजले दिनको सुरुवात हुन्छ। मान्छेको भीड छ यहाँ, तर कोही कसैसँग छैन। आफ्नै सोचमा हराएका अनुहार, आफ्नै पीडामा मौन हिँडाइ। हिजो देखेको अनुहार आज पनि उस्तै, आज देखेको अनुहार भोलि पनि उस्तै। भिड त उस्तै छ, तर हरेक दिन अनुहार नुहाएका जस्ता छैनन्। त्यही भिडभित्र म र तिमी पनि थियौँ, एउटै बाटोमा एउटै समय बाँच्दै। हाम्रो हाँसो पनि यो भिडमै हरायो, हाम्रो मौन पनि यसै सडकले बोक्यो। भिडमै भएर पनि पाइला फरक–फरक छन्, कसैको हतार छ, कसैको बाध्यता। कसैलाई घर पुग्न छिटो छ, कसैलाई घर फर्किन डर छ। समय उही बगिरहेको छ, घडी उही घुमिरहेको छ, तर गन्तव्य फरक छन् सबैका। कसैको सपना अगाडि छ, कसैको पछाडि छुटिसकेको। यो सहर चम्किन्छ रातमा, बत्तीहरू झिलिमिली, सडक तड्क–भडकले सजिएको। तर मनहरू अँध्यारै छन्, आँखाभित्र थकान, छातीभित्र अनगिन्ती प्रश्न। यति धेरै मान्छे भएर पनि किन एक्लोपन लाग्छ? यति धेरै बाटो भएर पनि किन गन्तव्य टाढा लाग्छ? सायद दिक्क लाग्दो सहर सडकले होइन, भीडले होइन, सवारीको...

जिन्दगी कहिले भित्रभित्रै तिमीले खुशी महसुस गर्छौ। जस्तो घामले हिउँ पग्लाउँछ, त्यस्तै मन हलुका बनाउछौ। सबै कुरा ठिक जस्तो लाग्छ। तिमी मुस्कुराउँछौ, साथिभाइ सबैले देख्छ्न। त्यो मुस्कान अरूमा पनि सर्छ, जस्तो नदीको पानीले किनारका खेतबारि भिजाउछ। भित्रभित्रै पीडा पनि आउँछ। आँसुले गाला भिजाउँछ, अनि खुशी हृदयबाट हरायो जस्तो सबै कुरा भारी र गाढा लाग्छ, जस्तो बादलले आकाश ढाकेको छ। तर पनि फेरि आशाको बीउ फुट्छ जस्तो लाग्छ बिस्तारै दिन बित्दै जान्छ, नयाँ दिन आउँछ, खुशी लिएर तिमी फेरि हास्छै, खुसि हुन्छौ। र ती हरेक दिनमा तिमी आफुलाइ बुझ्छौ। अनुभवले नयाँ दृष्टिकोण दिन्छ। जीवनका रङहरू फरक फरक भए पनि अन्ततः तिमी स्वीकार्छौ। यी सबै दिनहरू नै तिम्रो आफ्नै जीवन हुन। जिवन कुनै काल्पनिक समय होइन। आखिर ,तिमिले भोगेका हरेक साना साना सुख दु:खको समय नै तिम्रो जिन्दगि हो। - सुदर्शन 28/12/2025