फरक पाना| Zircon Creations

खुसीको कुरा खुसी हाम्रो प्राकृतिक अवस्था हो। दुःखी हुन कारण चाहिन्छ, खुसी हुन चाहिँ कारण नै चाहिँदैन। भोक लाग्नु सामान्य कुरा हो, त्यो शरीरले दिएको संकेत हो। तर खान नपाउनु पीडा हो। प्यास लाग्नु स्वाभाविक हो, तर पानी नपाउनु दुःख हो। भोक लागेको बेला हामीलाई स्वाद चाहिँदैन, केवल खाना चाहिन्छ। तिर्खा लागेको बेला हामीलाई रसिलो पेय होइन, केवल पानी चाहिन्छ। तर जब हामी हरेक कुरामा स्वाद खोज्न थाल्छौँ, त्यहीँबाट दुःख सुरु हुन्छ। स्वादले दिने आनन्द क्षणिक हुन्छ। त्यो केही बेर रहन्छ, र फेरि हराउँछ। तर हाम्रो मनले त्यही आनन्द फेरि–फेरि खोजिरहन्छ। त्यो बिस्तारै नशा बन्छ। त्यसपछि हामी भोकको सच्चा अर्थ बिर्सन्छौँ, प्यासको अर्थ बिर्सन्छौँ, र जीवनको सरलता बिर्सन्छौँ। एक बच्चाजस्तै बाँच्न सिकौँ। बच्चालाई खुसी हुन कारण चाहिँदैन। उ सानो कुरामै हाँस्छ, सानो कुरामै रमाउँछ। हामी भने भन्छौँ, “यो भएपछि खुसी हुन्छु।” “त्यो पाएपछि रमाउँछु।” यस्तै भन्दै–भन्दै जीवन बित्छ। सत्य यत्ति हो, अहिले, यही क्षणमै तपाईं खुसी हुन सक्नुहुन्छ। तर यदि कारण खोज्न थाल्नुभयो भने, खुसी सधैँ टाढा जान्छ। खुसी कुनै उपलब्धि होइन, यो त ...

माथिबाट हेर्दा नेपाल एकचोटि माथिबाट हेरौँ न नेपाललाई हिमाल, पहाड, तराई तीन तहको एकै सपना जस्तो देखिन्छ। सगरमाथा चुपचाप उभिएको छ, कोशी नदी बगिरहेकी छ, कसैले कसैलाई “मेरो” भनेको छैन। तर तल झर्दा सिमाना देखिन्छ, पार्टी देखिन्छ, झण्डा देखिन्छ, र झण्डाभन्दा ठूलो अहंकार देखिन्छ। नेपाल अहिले बाटो खोजिरहेको देश हो। युवाहरू विमानस्थलमा लाइनमा छन्, आमा–बाबु आँखा पुछ्दै छन्, गाउँका घरमा ताल्चा छन्, खेतबारी घाममै सुकिरहेका छन्। काठमाडौँको सडकमा भाषण धेरै छ, तर गाउँमा मल र बीउको अभाव छ। नेता मञ्चमा ठूला कुरा गर्छन्, जनता चियापसलमा देश बचाउँछन्। तर देश! देश त अझै पनि धैर्यले बाँचिरहेको छ। हामीले धेरै क्रान्ति देख्यौँ, व्यवस्था फेरियो, नक्सा फेरिए, नाम फेरिए तर मन फेरिएन। भ्रष्टाचार हाम्रो घाउ हो, बेरोजगारी हाम्रो चिन्ता, र आशा हाम्रो अन्तिम सम्पत्ति। तैपनि, यो देश निराश मात्र छैन। विदेशबाट फर्किने सपनाहरू छन्, स्टार्टअप सुरु गर्ने आँट छन्, गाउँ फर्केर खेती गर्ने केही पागलहरू छन्। र ती पागलहरू नै भविष्य हुन्। हामीले प्रकृतिबाट धेरै पायौँ। हिमालको उचाइ, नदीको सहनशीलता, पहाडको धैर्य। तर हामीले प्रकृतिज...