सुनौला रहर बोकेर हिँड्ने मान्छेको जिन्दगी

सुनौला रहर बोकेर हिँड्ने मान्छेको जिन्दगी,

कहिलेकाहीँ थाक्छ, तर हार मान्न जन्मिएको होइन।

हिजो जस्तो चम्किलो नदेखिए पनि आज,

घाम अस्ताएको होइन उदाउन समय लिएको मात्र हो।

आफैँलाई खोज्दै टाढा पुगेका छौँ भने,

त्यो भागाइ होइन हिम्मतको प्रमाण हो।

प्रश्न गर्न थालेका छौँ भने जीवनलाई,

त्यहीँबाट त चेतनाको सुरुवात हुन्छ।

भीडभित्र हराएको जस्तो लागे पनि,

हामीसँग अझै आफ्नै स्वर बाँकी छ।

सुन्ने फुर्सद पाएका छैनौँ सायद,

तर मौनमा त्यो स्वर अझै बोलिरहेकै छ।

समयसँग दौडिरहँदा ढल्किएका छौँ भने,

त्यो कमजोरी होइन मेहनतको चिन्ह हो।

ढाड झुकेको छ भने पनि भाँचिएको छैन,

र उठ्ने मान्छे कहिल्यै सकिएको हुँदैन।

अरूले बनाइदिएको सफलताको नक्सामा,

आफ्नो नाम नदेखिए पनि डराउनुपर्दैन।

आफ्नै बाटो बनाउने साहस राख्नेहरू,

ढिलो पुग्छन् होला तर सही ठाउँमा पुग्छन्।

हिजोका सपना आज भारी लागे पनि,

त्यही त शक्ति बनेर हामीलाई धकेल्दै छन्।

थकान आयो भन्दै रोकिनु पर्दैन,

थकानपछि पनि अघि बढ्नु नै साहस हो।

घर अझै प्रतीक्षा हो, न्यानो भरोसा हो,

जहाँ फर्कन सकिन्छ, चाहे जति टाढा गइयोस्।

सम्बन्धहरू टाढा भए पनि मन टाढा नबनाऔँ,

साँचो अपनत्व अझै हाम्रो हातमै छ।

आज नआए पनि उत्तर,

भोलि आउँछ भन्ने विश्वास राख्नुपर्छ।

सबै दिन उस्तै हुँदैनन्,

तर प्रत्येक दिन नयाँ सम्भावना बोकेर आउँछ।

र सम्झनु,

सुनौला रहर हराएका होइनन्,

हामीभित्रै अझ परिपक्व हुँदै छन्।

जिन्दगी थाकेको देखिए पनि,

हामी अझै उठ्न सक्ने अवस्थामा छौँ आजभोलि।

- सुदर्शन