Skip to main content

हाम्रो आँखाको व्यस्तता र मस्तिष्कको मौनता



बिहान आँखा खुलेदेखि नै हाम्रो दिन हेरेर सुरु हुन्छ। मोबाइलमा समय हेर्‍यौँ, समाचार पढ्यौँ, सामाजिक सञ्जाल खोल्यौँ। काममा पुगेपछि कम्प्युटर हेर्‍यौँ। फुर्सद भयो फेरि मोबाइल हेर्‍यौँ। राति सुत्नुअघि पनि मोबाइल नै अन्तिम साथी बन्छ। आँखाले दिनभरि धेरै कुरा देखिरहेका छन्। तर देखेको कुरा बुझ्ने र त्यसबाट आफ्नो विचार बनाउने काम त मस्तिष्कले गर्छ। त्यसैले आजको प्रश्न आँखाको थकानको मात्र होइन, हाम्रो मस्तिष्कले कति समय स्वतन्त्र रूपमा सोच्न पाइरहेको छ भन्ने पनि हो। हामीसँग सूचना पहिलेभन्दा धेरै छ, तर आफ्नै विचारका लागि समय भने कम हुँदै गएको त छैन?
सूचनाको यो बाढीले हाम्रो सोच्ने शैली पनि बदलिरहेको छ। एउटा कुरा पढ्न नपाउँदै अर्को सूचना आउँछ। एउटा भिडियो सकिन नपाउँदै अर्को सुरु हुन्छ। हामी एउटा विषयमा गहिरिनुभन्दा अर्को विषयमा छिटो पुग्न अभ्यस्त हुँदै गएका छौँ। कहिलेकाहीँ केही समय चुपचाप बस्दा पनि मोबाइल निकालिहाल्छौँ। तर मस्तिष्कलाई पनि केही खाली समय चाहिन्छ। त्यही समयमा मानिसले देखेका र सुनेका कुरालाई सम्झन्छ, जोड्छ र आफ्नै निष्कर्ष निकाल्छ। सायद आज हामीलाई सूचनाको अभावभन्दा पनि सूचनाबीच सोच्ने समयको अभाव बढी भइरहेको छ।
अब यसमा AI पनि थपिएको छ। पहिले कुनै प्रश्नको उत्तर खोज्न हामी आफैँ पढ्थ्यौँ, लेख्थ्यौँ, सोच्थ्यौँ र धेरै समय लगाउँथ्यौँ। अहिले केही सेकेन्डमै AI ले उत्तर,  योजना वा समाधान दिन सक्छ। यो ठूलो सुविधा हो र सही रूपमा प्रयोग गर्दा यसले हाम्रो क्षमता धेरै बढाउन सक्छ। तर जोखिम पनि त्यहीँ छ। यदि हरेक प्रश्नको उत्तर आफैँ खोज्नुभन्दा पहिले AI लाई सोध्ने, र आफैँ विश्लेषण गर्नुभन्दा पहिले AI को निष्कर्ष स्वीकार गर्ने बानी बस्यो भने हामीले आफ्नो सोच्ने मांसपेशीलाई बिस्तारै कम प्रयोग गर्न सक्छौँ। AI हाम्रो सहायक बन्नुपर्छ, हाम्रो ठाउँमा सोच्ने माध्यम होइन।
यसको असर व्यक्ति हुँदै समाज र देशसम्म पुग्छ। बलियो समाज केवल धेरै सूचना भएका मानिसबाट बन्दैन। प्रश्न गर्न सक्ने, फरक विचार सुन्न सक्ने, समस्यालाई गहिराइमा बुझ्न सक्ने र नयाँ समाधान खोज्न सक्ने मानिस चाहिन्छ। देश विकासका लागि पनि यस्तै नागरिक आवश्यक हुन्छन्। विद्यार्थीले आफैँ अनुसन्धान गर्न छोडे, शिक्षकले आफ्नै सिर्जनशीलता प्रयोग गर्न छोडे, अनुसन्धानकर्ता र प्राविधिकले हरेक निर्णयमा तयार उत्तर खोज्न थाले भने प्रविधि त आधुनिक होला, तर हाम्रो मौलिक सोच कमजोर हुन सक्छ। यसको उल्टो, AI लाई तथ्य खोज्ने, विचार परीक्षण गर्ने, नयाँ सम्भावना पहिल्याउने र आफ्ना कमजोरी देखाउने साधन बनायौँ भने यसले समाज र देशको विकासलाई झन् तीव्र बनाउन सक्छ।
त्यसैले प्रविधिबाट भाग्ने होइन, त्यसलाई सही ठाउँमा राख्ने समय हो। मोबाइल, कम्प्युटर र AI हाम्रो जीवनका उपयोगी साधन हुन्, तर हाम्रो ध्यान र सोचका मालिक हुनु हुँदैनन्। कहिलेकाहीँ मोबाइल बन्द गरेर हिँडौँ, किताब पढौँ, प्रकृति हेरौँ, अरूसँग प्रत्यक्ष कुरा गरौँ र कुनै प्रश्नको उत्तर तुरुन्तै खोज्नुअघि केही समय आफैँ सोचौँ। किनकि भविष्यमा सबैभन्दा महत्वपूर्ण मानिस त्यो नहुन सक्छ जसले सबैभन्दा धेरै सूचना पाएको छ, वा AI लाई सबैभन्दा राम्रोसँग प्रयोग गर्न जान्दछ। महत्वपूर्ण त त्यो मानिस हुनेछ, जसले AI को युगमा पनि आफ्नो स्वतन्त्र सोच जोगाइराख्न सक्छ।

- सुदर्शन सापकोटा 
भदौ ५ २०८३

Comments

Popular posts from this blog

यति भन्न आएको म।

मान्छेले आफू हुर्किंदै जाँदा भोगेका उतारचढावलाई बिर्सन खोजे पनि सक्दैन। सम्झनाले नै मानिसलाई बढी पिरोल्छ। विशेषगरी जुन समाज र भूगोलमा ऊ जन्मियो र हुर्कियो, त्यसको प्रभाव उमेरले करिब पचास वर्ष पुग्दा गहिरो महसुस हुन्छ। यो कसैलाई पाँच वर्ष अगाडि वा पछि पनि सुरु हुन सक्छ। जवान अवस्थामा करिब २५–३० वर्षसम्म, समान्यतय  भविष्यको चिन्तामा पिरोलिन्छ। त्यसपछिका १०–१५ वर्ष उसलाई समाजिक दबाबले बरालिदिन्छ। यो बरालिनु भनेको  जसरी खोला आफैंले बाटो बनाउँदै बग्छ, त्यस्तै हो। जीवनमा अनेक अनुभव मिसिन्छन् , जस्तै खोला बग्दा साना–ठूला खोल्साका पानी मिसिन्छन्। युवा अस्थामा मानिस अलि आवेगसहित बग्छ, तर नयाँ पुस्ता उदाउँदै जाँदा उसको गति स्थिर हुन्छ, आवाज पनि मन्द हुन्छ। खोला जस्तै मानिस जन्मथलोबाट टाढा पुग्छ, तर अझै नजिकै छु भन्ने भ्रममा बाँधिन्छ। जब उमेर ५०–५५ पुग्छ, उसले जीवनभर बेवास्ता गरेका प्रश्नहरूसँग आफैं सामना गर्नुपर्छ। यस उमेरमा मानिस बाल्य र किशोर अवस्थाका सम्झनामा डुब्छ। पुराना साथी भेट्दा अपार खुसी हुन्छ। बिर्सन खोजेका कुरा अझ गहिरो रूपमा मनमा बस्छन्। पुराना कुरामा रमाउनु, गफ गर्नु, यो उ...

जब इन्जिनियर र भूगर्भविद् सँगै हिँड्छन्, विकास सुरक्षित हुन्छ

जब इन्जिनियर र भूगर्भविद् सँगै हिँड्छन्, विकास सुरक्षित हुन्छ नेपाल अहिले तीव्र पूर्वाधार विकासको चरणमा प्रवेश गरेको छ। देशभरि राजमार्ग विस्तार, सुरुङ मार्ग निर्माण, जलविद्युत् आयोजना, र ठूला बाँधहरू निर्माण भइरहेका छन्। नागढुंगा–नौबिसे सुरुङदेखि लिएर विभिन्न हाइड्रोपावरका हेडरेस टनेलहरू, पहाडी सडक विस्तार, र नदी नियन्त्रणका कामहरूले विकासको नयाँ गति देखाइरहेका छन्। यति मात्र होइन, नेपालका विश्वविद्यालयहरूमा Engineering Geology जस्तो विशिष्ट विषयको अध्ययनसमेत सुरु भइसकेको छ, जसले भूगर्भ र इन्जिनियरिङबीचको सम्बन्धलाई शैक्षिक रूपमा मजबुत बनाउने प्रयास गरेको छ। तर यति सकारात्मक प्रगति हुँदाहुँदै पनि एउटा मूल प्रश्न अझै उस्तै छ, भूगर्भविद्हरू किन अझै परियोजनाको नेतृत्वमा देखिँदैनन्? नेपालको भौगोलिक बनावट विश्वमै सबैभन्दा जटिलमध्ये एक मानिन्छ। हिमालय क्षेत्रको सक्रिय टेक्टोनिक गतिविधि, कमजोर चट्टान संरचना, उच्च वर्षा, र तीव्र ढलानले यहाँको भूगर्भलाई अत्यन्त संवेदनशील बनाएको छ। यही कारणले गर्दा यहाँका इन्जिनियरिङ परियोजनाहरू केवल डिजाइनको विषय मात्र होइन, भूगर्भीय जोखिमसँग प्रत्यक्ष जुध्ने प...

Slope Stability मा Bio-Engineering किन आवश्यक छ?

Slope stability मा Bio-Engineering किन आवश्यक छ?  हामो देश नेपालका पहाडहरू सुन्दर छन्, तर त्यही सुन्दरता हाम्रो पूर्वाधारका निर्माणका लागि सबैभन्दा ठूलो चुनौती पनि हो। भिराला जमिन, कमजोर भू–संरचना, अत्यधिक वर्षा र अव्यवस्थित मानवीय हस्तक्षेपका कारण नेपालमा पहिरो, माटो कटान र सडक अवरोध हरेक वर्ष दोहोरिने समस्या बनेको छ। सडक निर्माणसँगै हुने कटान, blasting र अनियन्त्रित cut-and-fill ले प्राकृतिक सन्तुलन बिगार्दा, धेरै सडक केही वर्षमै जोखिममा पर्छन्। यसले जनधनको क्षतिसँगै विकासको गति पनि अवरुद्ध बनाइरहेको छ। यी समस्याको समाधानका रूपमा हामीले दशकौँदेखि कङ्क्रिट, ग्याबियन र रिटेनिङ वालमा भर पर्यौ। तत्काल देखिने यस्ता संरचनाले केही हदसम्म राहत दिए पनि, दीर्घकालमा उच्च लागत, बारम्बार मर्मत र वातावरणीय असरका कारण ती सधैँ प्रभावकारी साबित भएका छैनन्। यही सीमितताबाट जन्मिएको वैकल्पिक सोच हो Bio-engineering। Bio-engineering भन्नाले जीवित वनस्पतिलाई वैज्ञानिक ढंगले प्रयोग गरी ढलान र माटोलाई स्थिर बनाउने विधि बुझिन्छ। यो कुनै “सजावटी” उपाय होइन, न त civil engineering को प्रतिस्थापन नै हो। बरु, ...