Skip to main content

इतिहासबिनाको भविष्य हुँदैन

इतिहासबिनाको भविष्य हुँदैन।

सूर्यबाट छुट्टिएर पनि पृथ्वीले आफ्नो इतिहास बिर्सेको छैन। आफ्नै जननी सूर्य को वरिपरि घुमिरहेछ। यही स्मृतिले आज पृथ्वीमा कहिले उज्यालो त कहिले अँध्यारो ल्याएको छ, र हामीले जीवनलाई निरन्तरता दिन सकेका छौँ। पृथ्वीबाट छुट्टिएको चन्द्रमाले पनि आफ्नै जननी वरिपरि घुम्दै आफ्नो अस्तित्व प्रमाणित गरिरहेको छ। यहाँ जननी भनेको केवल जन्मदाता होइन इतिहास हो, जरा हो, पहिचान हो। यसबाट एउटा सत्य स्पष्ट हुन्छ इतिहास बिर्सने चिज धेरै समय टिक्दैन।

अब यही सत्यलाई नेपालको वर्तमान परिस्थितिसँग जोडेर हेरौँ। आज म जुन माटोमा जन्मिएर उभिएको छु, र गर्वका साथ “म नेपाली हुँ” भन्छु, के यो केवल जन्मको संयोग हो? होइन। यो हजारौँ बलिदान, संघर्ष, त्याग र दूरदर्शिताको परिणाम हो। आफूलाई नेपाली भन्न पाउँदा गर्व लाग्नुको कारण यही इतिहास हो जो रगत, पसिना र साहसले लेखिएको छ।

यदि पृथ्वीनारायण शाह जन्मिएका नै नहुने भए, यदि बहादुर शाह, भीमसेन थापा, भक्त थापा र असंख्य ज्ञात–अज्ञात सहिदहरूले यो माटोलाई आफ्नो प्राणभन्दा प्यारो नठानेका भए, आज नेपाल रहन्थ्यो त? सायद रहँदैनथ्यो।नेपाल नभएपछि “नेपाली” भन्ने पहिचान पनि हुने थिएन।

तर आजको विडम्बना के हो भने हामी इतिहासको फल खाइरहेका छौँ, तर जरालाई बिर्सँदै छौँ। वर्तमान नेपाल राजनीतिक अस्थिरता, दिशाहीन विकास, युवाको विदेश पलायन र नैतिक मूल्यको क्षयले ग्रसित छ। हामी समस्याको दोष सधैँ अरूलाई दिन्छौँ नेताहरूलाई, व्यवस्थालाई, परिस्थितिलाई। तर इतिहासबाट सिक्ने साहस हामीमा कति बाँकी छ?इतिहास केवल पाठ्यपुस्तकको विषय होइन, इतिहास चेतावनी हो, इतिहास मार्गदर्शन हो। पृथ्वीनारायण शाहले नेपाल एकीकरण गर्दा केवल भूगोल जोडेका थिएनन्, उनले स्वाभिमान, आत्मनिर्भरता र राष्ट्रिय एकता को दर्शन दिएका थिए। आज हामी त्यही एकतालाई जात, दल, विचार र स्वार्थमा विभाजित गरिरहेका छौँ। यो विभाजन इतिहाससँगको विश्वासघात हो।

हामिलाइ विकास चाहिन्छ। लोकतन्त्र चाहिन्छ। तर इतिहासको जगबिनाको विकास खोक्रो हुन्छ, र इतिहासको सम्मानबिनाको लोकतन्त्र दिशाहीन हुन्छ।आजको नेपाललाई अब नयाँ क्रान्ति होइन, ऐतिहासिक चेतनाको पुनर्जागरण चाहिएको छ। युवाले देश छोड्नु अघि एकपटक सोचून यो, देश कसरी बनेको हो? नेताले सत्ता खोज्नु अघि सम्झिउन् यो सत्ता कसको बलिदानले सम्भव भएको हो? र नागरिकले आलोचना गर्नु अघि आत्ममन्थन गरून् हामिले इतिहासबाट के सिक्यौँ? एउटा नेपाली भएर इतिहासलाई सम्मान नगरी म पूर्ण नेपाली हुन सक्दिन। नेपाल एकीकरणका नायकहरूलाई सम्झिनु कुनै राजनीतिक पक्षपात होइन।यो राष्ट्रिय कर्तव्य हो।

यसै चेतनासँग, पृथ्वी जयन्तीको सम्पूर्ण नेपाली दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूमा हार्दिक शुभकामना। इतिहास सम्झिऔँ, वर्तमान सच्याऔँ, र भविष्य निर्माण गरौँ।

- सुदर्शन सापकोटा

पुस २७ 



Comments

Popular posts from this blog

यति भन्न आएको म।

मान्छेले आफू हुर्किंदै जाँदा भोगेका उतारचढावलाई बिर्सन खोजे पनि सक्दैन। सम्झनाले नै मानिसलाई बढी पिरोल्छ। विशेषगरी जुन समाज र भूगोलमा ऊ जन्मियो र हुर्कियो, त्यसको प्रभाव उमेरले करिब पचास वर्ष पुग्दा गहिरो महसुस हुन्छ। यो कसैलाई पाँच वर्ष अगाडि वा पछि पनि सुरु हुन सक्छ। जवान अवस्थामा करिब २५–३० वर्षसम्म, समान्यतय  भविष्यको चिन्तामा पिरोलिन्छ। त्यसपछिका १०–१५ वर्ष उसलाई समाजिक दबाबले बरालिदिन्छ। यो बरालिनु भनेको  जसरी खोला आफैंले बाटो बनाउँदै बग्छ, त्यस्तै हो। जीवनमा अनेक अनुभव मिसिन्छन् , जस्तै खोला बग्दा साना–ठूला खोल्साका पानी मिसिन्छन्। युवा अस्थामा मानिस अलि आवेगसहित बग्छ, तर नयाँ पुस्ता उदाउँदै जाँदा उसको गति स्थिर हुन्छ, आवाज पनि मन्द हुन्छ। खोला जस्तै मानिस जन्मथलोबाट टाढा पुग्छ, तर अझै नजिकै छु भन्ने भ्रममा बाँधिन्छ। जब उमेर ५०–५५ पुग्छ, उसले जीवनभर बेवास्ता गरेका प्रश्नहरूसँग आफैं सामना गर्नुपर्छ। यस उमेरमा मानिस बाल्य र किशोर अवस्थाका सम्झनामा डुब्छ। पुराना साथी भेट्दा अपार खुसी हुन्छ। बिर्सन खोजेका कुरा अझ गहिरो रूपमा मनमा बस्छन्। पुराना कुरामा रमाउनु, गफ गर्नु, यो उ...

पर बाट देशलाई हेर्दा।

परदेश बाट देशलाई हेर्दा। हाम्रो आफ्नै भुगोल छ। भाषा छ। आफ्नै धर्म छ। देवता छ्न आफ्नै। नभएको त बुझाइ मात्र हो। आफ्नै इतिहास छ। भित्तामा आफ्नै पात्रो छ। गति आफ्नै छ। नभएको त गति तिब्र मात्र हो। सन्सार हेर्नलाई सगरमाथा छ। फेर्नको लागि सफा हावा छ। अन्नको लागि तराइको फाट छ। भिमकाय पहाड छ्न, खानी छ, मुलको पानी छ  नहुनु पर्ने चाँइ हैरानी मात्र हो। आफ्नै गित छ्न संगीत छ्न। गायक छ्न गायिका छ्न। चलचित्र पनि आफ्नै छ्न। हिरो छ्न, हिरोईन छ्न। खड्किन थालेको चाइ आफ्नै कथा हो। हामी सग के छैन? हामीसग हिड्नलाई बाटो छ। पुरानो सभ्यताको पाटो छ। आफैले आर्जेको देशको माटो छ। नहुन पर्ने चाइ जात-धर्मको नाउँमा फाटो हो। हेर्ने हो भने हामी सग पहिला नै धेरै कुरा छ्न। बिधुतको लागि खोला-नदि छ्न। पर्यटनको लागि सुन्दर  प्रकृति छ। सन्तुलित हावा पानी छ। न बनाय हुने भनेको दुत्सित मात्र हो। बिद्यालय छ्न। बिश्वबिद्धालय छ्न। बिध्या पिठ छ्न। बिद्यार्थी छ्न( अहिले सम्म) खड्किएको भनेको देशलाइ चाहिने पाठ्यक्रम र पठन पाठन हो। सानो भूगोल भैकन पनि हाम्रो देश सग धेरै कुरा छ। हिमाल छ।  हिमालमा हिउँ छ( अहिले सम्म) सबै हि...

सत्यको प्रतिबिम्ब

सत्यको प्रतिबिम्ब मैले एना हेरेको छु, जैले हेरेको छु, एना उस्तै छ, स्थिर, मौन, तर म भने बदलिँदै गएको छु। कैले हाँस्ने अनुहार देख्छु आशाको फूल फुल्यो जस्तो, जीवन जितेँ जस्तो, बायुले पनि मलाई सलामी दिए जस्तो। कैले उदास नजर देख्छु हारको भारी बोकेको, नपुगेका सपनाको धुलोमा ढाकिएको, र खोसिएको क्षणहरूको खट्काले छोपिएको। एना मौन रहन्छ, तर मेरो बदलिँदो अनुहारमा उमेरका रेखाहरू कोरिन्छन्, आफ्नै कथा लेखिँदै जान्छन्। मैले एना हेरेको छु, यसले मेरा आँसु पनि देखेको छ, मेरो हाँसो पनि देखेको छ, मेरो मौनतामा लुकेका रहस्य पनि यसले नबोलेरै बुझेको छ। कसैले सम्झेन, तर एना तिमी मेरो साथी छौ, जसले न त झूट देखाउँछौ। न त ढाँट्छौ। न त अरूले जस्तो आश्वासन दिन्छौ। तिमीले आजको म देखाउँछौ, समयको छाप सहित। न भविष्य, न भूत, जस्तो उभिएको छु, त्यस्तै प्रष्ट देखाउँछौ। तर कहिलेकाहीँ लाग्छ, एना बाहिरको अनुहार मात्र देखाउँछ, भित्रको आत्मा भने अझै मौन छ। भित्रका ज्वालाहरू, भित्रका शून्यता, भित्रका अपूर्णताहरू, तिमीले नदेखाएको जस्तो लाग्छ। यतिबेला सोच्छु, यदि एना भित्र घुस्न सकेँ भने, शायद मलाई मेरो वास्तविक स्वरूप भेटिन्छ, शा...